وبلاگ بیمارستانی عزیزم در چهاردهمِ بهمن امسال، سیزده سالگی اش را به پایان رساند و وارد چهاردهیمن سال زندگی اش شد.فکر کردم، آیا کسی بیشتر از حروف سیاهِ این وبلاگ که در پس زمینه ی کاملا سفید نوشته شده اند، شاهدِ روزهای زندگی من بوده؟ آیا کسی می توانسته بیشتر از سیزده سال شبانه روز در زندگی من حضور داشته باشد و همه چیز درونم را ببیند؟ غم ها ... غصه ها ... شادی ها ... هیجان زدگی ها ... ناراحتی های عمیق من که موقع نوشتن حروفِ سیاهِ این وبلاگ، قطره های اشکم را روی دکمه های کیبورد سرازیر می کردند ... اضطراب هایم از آینده؛ نتیجه ی کنکور، امتحان ها و پروژه های دانشگاه، محیط کار، اضطراب های panic وار در تابستان وحشتناک اولین سال کرونا، سرطان تیروئید و یُد درمانی ... ناراحتی ها برای از دست دادن مادربزرگ، پدربزرگ، شوهرعمه ... دوستی های به هم خورده با آدم هایی که خیلی خیلی نزدیک بودند، و خیلی خیلی نزدیک شدن به آدم هایی که قبلا هیچ جایی در زندگی ام نداشتند ... تهرانگردی هایم و تجربه ی سفرهای "برای اولین بار" ... رشد کردن چیزی در درونم به نام "احساسات" ... کتاب هایی که خوانده ام، فیلم هایی که دیده ام ... تجربه ی حس بامزه ی دخترخاله بودن، خاله بودن ... و اصلا به اندازه ی سیزده سال "خاطره" ...در سی و یک سالگی ام، فکر می کنم چه کسی از این وبلاگ نزدیک تر به من بوده؟ چه کسی تقریبا به اندازه ی نصف عمر من، تا این اندازه شاهد زندگی ام بوده؟ضمیمه 1 : روسری جدیدم را سر کرده بودم. یک نفر با چشم و ابرو به من اشاره کرد و با خنده گفت روسری ام خیلی خوشگل است. و من حس خیلی خوبی داشتم.دو ساعت بعد، وقتی یک نفر دیگر دنبال سر من راه افتاده بود و هی درباره ی روسری ام صحبت می کرد و هرچقدر من جوابش را نمی دادم با

به گمانم همه ی مردها باید همینطوری باشند.که از لوله کشی ساختمان سر در بیاورند و وقتی شیر آب چکه می کند بتوانند برطرفش کنند و وقتی ماشین یک صدایی می دهد بتوانند کاپوتش را بزنند بالا و بفهمند مشکلش دقیقا از کجاست و بدانند رِسیوِر چطوری تنظیم می شود و اگر یک کانال ماهواره ای از تنظیم خارج شده بتوانند روی یک ماهواره ی دیگر پیدایش کنند و از همه چیزِ کولرگازی و اسپلیت و کولرآبی سر در بیاورند و دلشان بخواهد در کارهای خانه به همسرشان کمک کنند و وقتی آخرشب برادرزاده شان با پیشانیِ خونی می آید خانه شان بتوانند به بقیه آرامش بدهند و پیشانی اش را بخیه بزنند و بلد باشند به آسانی رگ بگیرند و قلب شان وسعتی به اندازه ی کل کره ی زمین داشته باشد و بتوانند به راحتیِ هرچه تمام تر، آدم ها و اتفاقات ناراحت کننده را فراموش کنند و ببخشند و گذشت کنند و بتوانند جانانه لایی بکشند و با سرعت 150تا حرکت کنند و همیشه، همیشه ی همیشه، همینقدر دوست داشتنی باشند. همینقدر دوست داشتنی که بابا هست.سه ی اسفندت مبارک بهترین بابای دنیا.ضمیمه 1 : هرگز به خاطر ندارم در این سی و یک سال زندگی ام، کفِ خیابان های تهران در نیمه ی اسفندماه برف بنشیند و همه چیز اینطوری یخ بزند! صبح که می آمدم بیمارستان احساس می کردم فقط 30% روی ماشینم کنترل دارم و بقیه اش کلا در حال سُر خوردن است! واقعا ترسیده بودم!ضمیمه 2 : گفت دو تا جشن تولد بوده که در همه ی این سال ها در ذهنش ماندگار شده است. یکی جشن تولد 8 سالگی اش، و دومی جشن تولد امسال به خاطر رقصیدن دختربچه اش.نمی دانم چرا توقع داشتم من یک جایش باشم. نمی دانم چرا توقع داشتم من در همان جایی باشم که جشن تولد 8 سالگی اش با مادربزرگ ها و خواهرها و برادر و خانواده اش بوده. نمی دانم چرا توق